خانه مشاهير روستا

 مساجد اوزکلا

روستای اوزکلا از قدیم الایام دارای سه مسجد بوده که مهمترین آن مسجد جامع است که در پائین محله قرار دارد و کمی بالاتر از آن مسجد سیاه محله است که در وسط روستا قرار گرفته و کمی بالاتر از آن مسجد بالامحله قرار دارد . این مساجد از دیرباز تا کنون مورد استفاده روستائیان جهت نماز و نیز برگزاری مراسمهای مذهبی خاصه در ایام محرم بوده است و از آنجا که به تعبیر حضرت امام خمینی (ره) مساجد سنگر دفاع از اسلام است ، مردم با ایمان و انقلابی روستا علاوه بر مسایل عبادی ، مسائل سیاسی و روز خود را نیز با تجمع در این مساجد برگزار می نمایند . که در این میان مسجد پائین محله مرکزیت بیشتری دارد و اغلب مردم روستا در این مسجد فعالیت دارند . فضای روحانی این مساجد یادآور یاد و خاطره شهدای روستا در سالهای گذشته بوده که هنوز شمیم عطر دلنشین آن مسافران عاشق در آن به مشام می رسد . 

مسجد جامع ( پائين محله )

 

مسجد سيد الشهداء ( سياه محله )

 

 مسجد بالا محله


 نماي قديم امامزاده سيد زكريا

 

امامزاده سید زکریا و حسینیه اوزکلا

 

  

  

امامزاده سید زکریا که از نسل امام سجاد علیه السلام می باشد ، زینت بخش روستا گردیده است . مردم روستا معجزات زیادی از این امامزاده نقل می کنند و حاجات بسیاری از آن گرفته اند . اهالی روستا خاطره سیل بزرگی را به یاد دارند که در مسیرش خانه های زیادی را تخریب نمود و هنگام رسیدن به امامزاده به دو قسمت تقسیم شد و از دو طرف امامزاده سرازیر گشت .   

این امامزاده در وسط روستا قرار گرفته است و تا قبل از انقلاب اسلامی ، فضائی بسیار محدود و ضریح کوچک چوبی داشت . چند سال بعد از انقلاب نسبت به گسترش فضای آن اقدام گردید و حدود ۱۰ سال پیش ضریح بزرگ و زیبائی بر روی قبر مطهر آن بزرگوار نصب گردید و حسینه ای بزرگ در کنار آن ساخته شد    . 

  



 شاعری از اوزکلا

منطقه سر سبز و کوهستانی دره نور که گوشه ای از جاذبه های طبیعی ، از الطاف بی انتهای خداوند بزرگ و مهربان و خالق زیبائیهاست ، همیشه شاهد شکفتن احساسات مردم بی ریای این خطه از میهن اسلامیمان است ، که وجود شاعران گمنام آن نشانگر عمق احساس و لطافت روح کسانی است که این استعداد خدادادی را در جهت او و برای رشد و تعالی فرهنگ و اعتقاداتشان به کار بسته اند . که از میان آنان ، آقای ابوالقاسم شاه حسینی فرزند حسن یکی دیگر از شاعران روستای اوزکلا می باشد .

ایشان که متولد سال 1329 هستند ، از ابتدای جوانی به جهت عشق و علاقه و نیز هوش و ذکاوت خاص خانوادگی که داشتند به سرودن شعر پرداخته اند و غالب اشعارشان در وصف اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام و همچنین اشعار انقلابی و نیز سروده هائی در خصوص شهیدان ، از جمله چند نفر از شهدای روستای اوزکلا است .

آقای شاه حسینی اشعارشان را در قالب دیوان شعر تنظیم نموده اند و قطعه شعر آمدن بهار که در سال 1349 سروده اند یکی از آنهاست

 

 

بیا جانا دمی بنگر صفای باغ و بستان را                      

                                              که فصل نوبهار آمد صلا زد مر زمستان را

خروش بلبل شیدا سکوت باغ بر هم زد                 

                                           قشون لاله از هر سو مسخر کرد بستان را

سراسر فرش خضرائی بسی زیباست در هامون      

                                         فراوان تاج گل بر سر تماشائیست قضبان را

فضای آسمان روشن چو قلب پاکبازان شد                

                                             خدایا نعمت افزون کن در این ایام پاکان را

مکن تحقیرم ار بینی که ره مستانه پیمایم               

                                           بجا نگذاشت فروردین حواس هوشیاران را

ز انفاس نسیم ای دل همه آفاق جان گیرد               

                                                  دم روح القدس باشد مگر باد بهاران را

نگاهم خوشه چین آمد چو دید آن روضه حسنش      

                                      که ناچارست کمتر کن ملامت خوشه چینان را

نه سوسن داده وجد اکنون به پهنای زمین یکسر        

                                    سریر سنبل و نسرین به رقص آورده مرغان را

گریبان ار به چنگ آرد تو را شوخی کمان ابرو            

                                            دلت ناید که بستانی ز دستانش گریبان را

بهاران را تو اینسان بين که زیبائیست دست افشان     

                               مهالست آن که گردانی از آن رخساره چشمان را

ز بلقیس از صبا گوئی نسیم آورده پیغامی             

                                    چه به زین صبح جان پرور پیامی مر سلیمان را

اگر صاحبدلی چون ما بیا در ساحت گلشن          

                                         به بزم لاله و سنبل غزلخوان بین هزاران را

کنار جوی آب ای دل شنیدی صوت موزونش          

                                  حکایت می کند اینسان حدیث چشمه ساران را

نیامد هیچ ایامی به از اسفند و فروردین                   

                                                 ولی اردیبهشت آید نماند رونق آنان را

اگر اردیبهشت آید نگه کن رشگ جنت بین                

                                         که تمثیلش کنند ای دل همانا باغ رضوان را

الا ای باد نوروزی که بنوازی رخ از هر سو                

                                    پیام شاه حسینی هم نوازش می دهد جان را         

 


 شاعره ای از اوزکلا

گویا طبیعت بکر و زیبای دره نور در بروز استعدادهای خدادادی مردمش نقش بسزائی ایفا نموده که از جمله این استعدادها ذوق سرودن شعر است اشعاری که وقتی با عشق به خدا و در جهت او قرار گیرد ، روح را صیقل می دهد و انسان را به وادی هنری می برد که اول و آخرش ذات اقدس الهی و خالق هنر و نظم و زیبائی است .

خانم جلیلی فرزند حبیب اله متولد سال 1334 معلم بازنشسته یکی از این افراد است که در جوانی با یاری خداوند متعال به سرودن شعر پرداخته و تاکنون چندین جلد کتاب شعر از ایشان منتشر گردیده که زیباترین آنها کتاب به سوی نور است که در آن معانی تعدادی از سوره های قرآن کریم و نیز مدح اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام را به صورت شعر بیان نموده است . و در حقیقت افتخار ایشان سرودن اینگونه اشعار است . ییلاق نور نام یکی از اشعار ایشان است .     

 

خانه  من  کلبه ای  با  صد شکوه      

                                     سر    نهاده     دامن    آزاد    کوه

حافظ    هویتی     چون     آفتاب        

                                      گر چه ما  پنهان کنیم  رو در نقاب

در   میان   خشت هایش    خاطره     

                                    یاد   شادی های   دور   از   واهمه

یاد  تابستان   مطبوع   زان   دیار      

                                   یاد  گفت و خنده  چون   فصل  بهار

چون که  گرما  چهره خود می نمود    

                                  از  محبت    کلبه    بازو   می گشود

کوشک  شاهانی  به  روی  بام  آن    

                                    در   فراز   کوه   زان   باشد   نشان

گفته است نیمای یوشیج وصف نور     

                              نور  اقلیمی  است به  دل  آکنده  شور

هست  ییلاق  خوش  و  بس  دلپذیر    

                                   دنج  و  بکر  و   در صلابت   بی نظیر

 

شعردیگری از ایشان که به زبان محلی سروده اند :  

 

ای دل بره سفر هاكن            راه چالوس گذر هاكن

وقتی بیه زنگوله پل              فرمونه سر هاده شل

راست و ور جاده دپیچ           ییلاق نور سر دمیچ 

اول دونا اینه تی پش            هوا دارنه چه خار و خوش

مردم دین پرور نه                سالار و نه سرور و نه

استاد شفیعی با خدا              از مردم پائین دونا

مه جیر اینه تا بوم سر           دریا اینه انگار تی ور

از ترك و بشم كه لو شونی      از خوشی انگار خو شونی 

سرازیری چو گن كا              ديار وونه  تر ایلیكا

كمربن چشمه بوین               یخ دارنه از زیر زمین

قدرت مرتضی علی (ع)          لو اینه لاوش گلی 

تا كه نسن دیار اوه               جیر بره از دامن كوه 

هزار تا پیچ و خم لا               بمرده دل  بووئه وا

كوه شقایق و گله                  مرحم زخم هر دله 

نقاشی هاكرده خدا                 صفا بوین پشت صفا

هنیش لاوش چشمه سر           تی خستگی بووئه در

مرداد ماه و لرز هاكن             لذت بور و حظ هاكن 

نسن آباد و بوین                   مردم آزاد و بوین 

هراز و جاده همسفر               رهار پیه تا پیل و ور

تلاجن و تلی گله                    صحرای پر سبز و رمه 

بزگله ، وركا رو بوین             چرا كنه چه دلنشین 

مردم دیندار و غیور                رفیعی و شاعر نور

كلاك جیر و جور نور              از راه اصلی هسه دور

آزاد كوه مغرور پا                  این آبادی بیته جا

ترخانده هم دیار وونه              میناك ونه قرار وونه 

خان محله رو ره هاكن            علی نته رو صدا هاكن

آبشار نته دیدنیه                    هلی زالكا چیدنیه 

ماخولا رو نظر هاكن               رهار پیه گذر هاكن

لس لس بره تا ونمه                ماسوله جور بنمه 

نیكام ده ثبت و جور اوه            چشم و چراغ نور اوه

پشتر بره قنات سر                  سمت راست و هراز ور

بوینی اوز و اوزكلا                 معدن سبزی و صفا

ناحیه ، پیچده ، انگرود            این ور كوه هردرود

محصول دام اين سه جا             نظير ندارنه هيچ كجا

استاد بنان نامدار                   اسمی هدا به اون دیار

خجیركلا رو تپه سر                اونور تر از پیچده ور

دور بزن از آن دورتر              پیجده لزی لت سر

بره دوباره اوزكلا                   زیارت سید زكریا

محل رشد علما                       سیاست اوجی دارنه جا

بالا محلش از قضا                   جور دیر دارنه صفا

راهی راه جاده واش                 پائین تر بور یواش یواش

یوش محل دیار وونه                یوش نور اعتبار وونه 

نیمای نام آور بوین                 شعر نو رو پدر بوین

هنركده آغوش یوش                چه افتخاری دارنه یوش 

یاسل بعد از یوش بوین             وی دره هسه دلنشین

کام که بالای یاسله                   مشت کندوی عسله

این موره ادکر دور بزن            پاشنه کش لو بزن 

تند تر بره تا بلده                    آواز خوش رو هاده سر

كوهپایه و دشت وسیع              شهرك آباد و رفیع 

چه پر غروره بلده                   مركز نور بلده 

غرق سروره بلده                   از كم و كیف زندگی همه چی جوره بلده 

خاینی دنی تاریخ دور               دربندک و قلعه نور

از صخره تا شهرک پش            میراث فرهنگ رو هارش

اسدی چون شهردار بوه            بخت با این مردم یار بوه

گلدسه وونه این دیار                با همت مردان کار

استامبول کشکک جور             این سرزمین دارنه حضور

در واقع با شور و غرور           جلوه دارنه اقلیم نور 

چندین آبادی رو بوین               كمر كوه دارنه نه كمین 

آباد و سبز و با صفا                این دره پی بزوئه جا

این دره ژرف و عمیق              گت و كچیك همه نجیب 

هم اهل دل ، هم اهل كار           خدا وشونه هسته یار

هر كس بیه به این دیار            غصه ونی كنه فرار

ییلاق نور دیدنیه                     وی خاطره موندنیه      

 


ضرب المثلهاي محلي

 

مردم روستای اوزكلا مانند دیگر روستائیان ایران اسلامی از دیرباز در محاورات خود از  ضرب المثلهائی استفاده می كردند كه متاثر از آداب و رسوم محلی و زندگی اشان بوده است كه با نقل سینه به سینه ، آن را ماندگار كرده اند . و آنچه در اینجا گفته می شود ، گوشه ای از این ضرب المثلهای محلی است كه با فرهنگ عمومی و بومی ایران اجین شده است .      

بامشی کی ماست بخورده که میس نخورده  =( گربه کی ماست خورده که مشت نخورده ) = کنایه از این که به هر شادی یک ناراحتی همراه شد .

کارو ورزا کنه ، بامشی کرسی سر خسئه = ( گاو نر کار می کند ، گربه روی کرسی خسته است ) = کار را دیگری می کند ، آن دیگری خسته است .

خی بنجه خوار نشونه = ( خرس به خوردن برنج نمی رود ) = وقتی در برف و سرما کسی را از رفتن بیرون منع کنند .

گرنه بز و سرچشمه او خور = ( بز گری که از سرچشمه آب می خورد ) = کنایه از فخر فروشی .

وشونه کرگ چنگمه سر مرغنه کنه = ( مرغ آنها روی میله تخم می گزارد ) = کنایه از این که بخت با آنها همراه است .

اسپی مرغنه سیو کرگشه = ( تخم مرغ سفید از مرغ سیاه است ) = وقتی فرزندی خودش را بالاتر از والدین تصور کند .

گم بكرده ببا رو تن جغله قبا رو ، گم بكرده ننه رو مگس پرون شلیته رو = ( پدرش را كه لباس پاره می پوشید فراموش كرد . مادرش را كه دامن چین دار می پوشید فراموش كرد = كنایه از فراموش كردن اصالت خویش .

پیلك كلا رو پش كته = ( كوزه كوچك از كوزه بزرگ جلوتر آمد ) = كنایه از جلوی بزرگتر راه رفتن است .

هله طلای دم دیاره = ( هنوز دم خروس پیداست ) = به کسی که زود می خوابد می گویند .

آهو رو بوتنه تی دو چیه ، بوته هارش می دمال هو چیه = ( به آهو گفتند چرا می دوی ، گفت همهمه پشت سرم از چیست . گریز از تعقیب شكارچیان = وقتی كسی با دلیل ، هراسان و با عجله كار می كند .

شاخ گو ورو سنگینی نكنه = ( شاخ گاو برایش سنگین نیست ) = خانواده اعضای خود را دوست دارند و سربار یكدیگر نیستند .

كلاچ وچه جیر كته = ( بچه كلاغ افتاد پائین ) = كنایه از یك نو رسیده است .

اگر من نوینم می زا بوینه ، وگرنه كوتك میجگا بوینه = ( اگر من نتوانم ببینم بچه ام می بیند ، و اگر نشد گنجشك بالای كوه خواهد دید .

هراز او همیشه ماهی نیرنه = ( آب رودخانه همیشه ماهی نمی آورد ) = یعنی همیشه شانس همراه نیست .

اشكم رو وگ سرونه ، شلوار بنه رو سونه = ( شكمش خالی است اما بلندی شلوارش زمین را می ساید ) = كنایه از پز دادن آدم فقیر است .

جو  ائی ، گنم  ائی ، آقا گرس سر گرگری = ( جو و گندم دور شوند كه آقا ارزن دارد می آید ) = وقتی شخصی كوچك ادعای بزرگی می كند .

خورا  خورا  رو  بد  دارنه ، ده مج  گدا رو  = ( بخور از بخور بدش می آید و كسی كه به درب خانه ها می رود از گدا بدش می آید ) = كنایه از بیزار بودن رقیب است .

شجاع ، شی زن ور رشیده = شوهر پیش همسرش شجاعت نشان می دهد = ( كنایه از كسی كه در خانه ادعای شجاعت می كند .

كله كله دی رو نوینه ، كوله دیوار میهن نیشته = ( دود دو اجاق همدیگر را نمی بینند ، چون بین آنها دیوار كوتاه است ) = كنایه از مشكلات هم خبر نداشتن است .   

لوی سپایه رو گنه تی دیم سیو هسه = ( دیگ به سپایه می گوید رویت سیاه است ) = كنایه از بی خبر بودن از عیب خود است .

آش گنه غل ، وی گنه دل = ( آش هنوز نپخته می خواهد آن را بخورد ) = عجول بودن .

از دولتی سر گنم ، تله هم او خورنه = ( از دولت سر گندم گیاه تلخك هم آب می خورد ) = كوچكی از كنار بزرگی بهره مند می شود .

بطر كلای جنگه ، می كلاه می سرر تنگه = ( در روستای بطاهر كلا جنگ شده ، كلاه برای سر من تنگ شده ) = جای دیگر مشكل درست شده ، موقعیت من به تنگنا افتاده .

عرب نار نار ، اینم اون برار = ( بیابانگرد ناله می كند ، می گویند این هم برادر اوست ) = كنایه از این كه هر دو مثل هم هستند .

گت كه بورده دار سر ، كچیك شونه خار سر = ( وقتی بزرگتر از درخت بالا می رود ، كوچكتر هم روی بوته می ایستد ) = كوچكتر از بزرگتر تقلید می كند . 

سیو دیم پولدار دا بمیرم ، ماهروی بی پول هرگز نوینم = ( فدای پولدار زشت رو بشوم ، ولی زیبای بی پول را هرگز نبینم ) = كنایه از مادی بودن است . 

ورف شونه ، سیاهی به كوه مونه = ( برف آب می شود و كوه به رنگ خودش باقی می ماند ) = روزگار سختی تمام می شود و آرامش بر می گردد .

اول درزن شی خودو بزن ، بعد گالنج به دیری = ( اول یك سوزن به خودت بزن ، بعد جوالدوز به دیگران ) = هر چیزی را كه برای خود نمی پسندی ، برای دیگران مپسند . 

كوك شی سرو ورف دله كنه ، شی دمو هوا = ( كبك برای دیده نشدن سرش را زیر برف می كند ، اما غافل از این است كه دمش پیداست ) = كسی كه آشكارا كاری را می كند و فكر می كند كسی او را نمی بیند . 

تا تنیر گرمه نون را دون = ( تا تنور داغ است نان را ببند ) = تا موقعیت هست استفاده كن .

چی كار دارنی می پیر گدائه ، دو چشم نرگسی كار خدائه = ( چه كار داری كه پدرم گدا بود ، چشم زیبایم هدیه خداست ) = كنایه از ربط نداشتن دو موضوع به هم است . 

شی پالونه دره هاده = ( پالونش را در دره رها كرد ) = كنایه از گم كردن خود است .  

كنا پش واش بیره = ( علف جلوی خانه از نظر افتاده است ) = كنایه از این كه چیز قابل دسترس بی ارزش جلوه می كند .